Bergeijk, Veldhoven naar Dusseldorf en via London naar Las Vegas! Een nieuw KISS avontuur voor Sylvie en Ruud.
Viva Las Vegas
Las Vegas is een stad die altijd overdrijft, maar tijdens mijn reis werd werkelijk alles naar een hoger niveau getild. De timing was perfect, of misschien compleet chaotisch, want terwijl ik afreisde voor KISS Kruise Land-Locked in Vegas, veranderde de stad tegelijkertijd in één grote bouwput voor de Formule 1. De combinatie van rock ’n roll, stadiongrote schermen, afgesloten straten, hongerige gokkers en duizenden KISS-fans van over de hele wereld maakte mijn week tot een fantastisch avontuur.
In de verte doemde de Stratosphere al op, dat gigantische naaldvormige hotel. Daar bracht ik mijn eerste nachten door. Je wordt er wakker met een prachtig uitzicht: een eindeloze zee van licht in de avond en een uniek kijkje over de Vegas strip vanuit het viewing deck. In de lobby leek het soms alsof er meer mensen wakker waren om drie uur ’s nachts dan om drie uur ’s middags. Vegas leeft dag en nacht.
Wat direct opviel, was hoe de stad kreunde onder de voorbereidingen voor de Formule 1. Overal lagen kabels, metalen hekken en nog half afgemaakte tribunes die als mechanische dinosaurussen boven de Strip uittorenden. Wegen die gisteren nog open waren, bleken vandaag hermetisch afgesloten. Taxi’s zuchtten er luid bij, voetgangers waren gedwongen tot onmogelijke omwegen en zelfs de neonreclames leken soms verdwaald tussen het staal en beton. Toch was er iets fascinerends aan: de wetenschap dat je een stad ziet transformeren, niet in maanden, maar in dagen en uren. Zelf ben ik geen F1 fan, voor de liefhebbers een fantastisch evenement! Geen liefhebber? Dan Vegas even overslaan in deze periode.
Heart in Las Vegas
Te midden van alle KISS-drukte en het onafgebroken tempo van Las Vegas stond er nog één bijzondere avond op het programma: het concert van Heart in het BleauLive Theater. Waar de Strip buiten vol lawaai, lichtflitsen en F1-chaos was, ging binnen Heart los! Toen Ann Wilson het podium betrad en de eerste noten inzette, was meteen duidelijk waarom Heart al decennia een vaste plek in de rockgeschiedenis heeft. Haar stem klonk nog steeds krachtig en warm, gedragen door een band die strak en met zichtbaar plezier speelde. Heart bracht een sterke mix van klassiekers en verrassende covers, waaronder een indrukwekkende Led Zeppelin-uitstap die de hele zaal stil kreeg. Ann vertelde tussendoor kleine anekdotes, precies genoeg om het optreden persoonlijk te maken zonder het tempo eruit te halen. Wat vooral opviel was hoe oprecht en gedreven ze zong, geen routine, maar pure liefde voor muziek.
Een avond waarop de energie niet kwam uit vuurwerk of spektakel, maar uit puur vakmanschap. Toen we weer buiten stonden, tussen de neonlichten en het rumoer van Vegas, concludeerden we dat dit een bijzondere avond was in onze persoonlijke Rock geschiedenis.
KISS World in het Rio Hotel
Een ander hoogtepunt tijdens het KISS-weekend was ons bezoek aan KISS World in het Rio Hotel. De route door het hotel leidde ons langs donkere gangen en felle neonlichten tot met een mini-golfbaan die alleen in Las Vegas kan bestaan. Fluorescerende muren, gigantische KISS-figuren die over je heen torenden, KISS muziek die door de ruimte heen knalde, zelfs als je normaal nooit een golfclub aanraakt, wil je hier meteen meedoen.
Maar het echte hart van KISS World ligt in het museumgedeelte, waar je wordt omringd door kostuums, instrumenten, tourstukken en memorabilia uit vijftig jaar rockgeschiedenis. Je kijkt er naar de originele laarzen van Gene, zilverkleurige schouderstukken, oude gitaren en zelfs decorfragmenten waarvan je weet dat ze ooit op een gigantisch podium hebben gestaan. Het voelt alsof je door de tijd reist, van de rauwe glamrockjaren tot de bombastische stadiontours.
Wat het bezoek nog bijzonderder maakte, was het weerzien met zoveel bekenden uit de KISS-community. De sfeer was warm, uitgelaten en vertrouwd. Het was alsof KISS World fungeerde als een soort verzamelpunt voor iedereen die dit weekend deel uitmaakte van dezelfde familie. Je voelde het meteen wanneer je iemand tegenkwam: een knik, een glimlach, een opmerking over een optreden of een favoriete tour, het is een taal die we allemaal spraken.
KISS Kruise land Locked in Vegas
Na een paar dagen verhuisde ik naar het Virgin Hotels Las Vegas, waar het KISS-weekend zijn thuisbasis had. Zodra je de lobby binnenliep, wist je dat dit geen normaal hotelweekend was. Posters, banners, merchandise stands, lichtboxen met albumcovers, werkelijk elk hoekje ademde KISS. Hotels worden wel vaker thematisch aangekleed, maar dit voelde alsof het hele gebouw in dienst stond van een vierdaags rockuniversum. De gangen vulden zich langzaam met fans, sommigen in T-shirts van tours uit de jaren zeventig, anderen verkleed als hun favoriete bandlid, complete met schmink en laarzen die een klein kind als klimwand zou kunnen gebruiken.
Pre Party by KISS Army Spain and KISS Cancer Goodbye
De pre-party van de Kruise voelde meteen als een statement: dit weekend draaide niet alleen om muziek, maar om geschiedenis, erkenning en verbondenheid. Het begon met een gezamenlijke toast op het leven en de carrière van Ace Frehley, een moment dat meer lading had dan je op het eerste gezicht zou denken. Sinds zijn dood is er veel gebeurt in de KISS Army.
Die toon werd naadloos doorgezet toen Ace’ eigen band het podium betrad. Ze speelden een ijzersterke set met uitsluitend nummers die Ace normaal gesproken live brengt, en dat voelde authentiek tot in de kleinste details. Rauw, ongepolijst en met precies die herkenbare vibe die Ace’s muziek zo tijdloos maakt. Dit was geen nostalgisch rondje, maar een overtuigende reminder van zijn muzikale signatuur.
Daarna werd het feest alleen maar groter toen de KISS All Star Band, met onder andere Ryan Spencer Cook, Jeremy Asbrock en Joey Cassata, een complete Alive-set speelde. Vanaf de eerste noten was het duidelijk: dit was pure KISS-energie. De songs klonken fris, krachtig en speels, en het publiek ging er volledig in mee. Het voelde alsof je even terug werd geslingerd naar de rauwe beginjaren, maar dan met het vakmanschap en de liefde van muzikanten die dit repertoire door en door begrijpen.
Alsof dat nog niet genoeg was, bewezen The Handsome Devils, met Todd Kerns in de frontlinie, dat de KISS-nummers uit de jaren tachtig allesbehalve soft zijn. Integendeel, deze set liet horen hoe heavy, strak en compromisloos dat materiaal eigenlijk is. Geen gladde nostalgie, maar pure power, met een overtuiging die de zaal volledig meekreeg.
Een extra bijzonder moment was dat we ook de soundcheck mochten bijwonen. Zo’n kijkje achter de schermen maakt alles net even echter: muzikanten die nog sleutelen aan details, grapjes maken, spanning opbouwen. Het voelde intiem, alsof je deelgenoot werd van iets dat normaal verborgen blijft.
De pre-party zette daarmee meteen de toon voor de rest van de KISS Kruise Land-Locked: respect voor het verleden, energie in het heden en een community die samen viert wat deze muziek al decennia losmaakt.
Tijdens dit event was er (natuurlijk) ook ruimte voor een heel andere kant van Paul Stanley, namelijk die van beeldend kunstenaar. In de Wentworth Gallery hing een selectie van zijn werk tentoongesteld, en het was verrassend hoe herkenbaar en persoonlijk deze schilderijen aanvoelden. De kleuren waren krachtig, soms bijna explosief, maar tegelijk emotioneel en gelaagd. Het is alsof Paul hier zonder make-up en podiumlicht sprak, met penseel in plaats van microfoon. Tussen alle muziek en hectiek een momentje van “rust” en liet het zien dat creativiteit voor Paul Stanley veel verder reikt dan alleen het podium.
Een van de meest gedenkwaardige momenten van de KISS Kruise Land-Locked vond plaats op het grasveld bij The Lawn van het Virgin Hotel: een akoestische set van KISS die voelde als de Sail Away-show van de traditionele cruises, maar dan midden in Las Vegas. Op deze middag kwamen Paul Stanley, Gene Simmons, Eric Singer en Tommy Thayer samen zonder het theatrale spektakel dat je normaal bij KISS ziet, en speelden ze in alle eenvoud nummers die bij mij voor het nodige kippenvel zorgden. Het begon met Comin’ Home, begeleid door een korte, emotionele introductie over Ace en een moment van stilte en een “Ace, Ace”-chant, waarna ze verder gingen met See You Tonite, het verrassende Beatles-cover I’ll Be Back en de etherische A World Without Heroes. Toen volgden klassiekers als Hard Luck Woman en zelfs een bijna speels moment met drie takes van Christine Sixteen, totdat de groep doordenderde met Nothin’ to Lose, de diepe grooves van Goin’ Blind en het onverwachte Hide Your Heart. Hetafsluitende deel inclusief Plaster Caster, Beth en Love Her All I Can zorgde voor een intieme en onvergetelijke sfeer. Deze show, de eerste live uitvoering sinds hun aangekondigde toerstop in 2023, was uniek, ontroerend en bracht de essentie van KISS op een manier die enkel in Vegas mogelijk lijkt te zijn geweest
Die avond in The Theater at Virgin Hotels voelde alsof de glam- en hardrock uit de jaren tachtig voor één keer uit de tijdcapsule werd gehaald. Quiet Riot trapte af en zodra Run for Cover door de speakers knalde, wist je dat het geen standaard support-set zou worden. De band gaf een dynamische, speelse performance, van het brullende Slick Black Cadillac tot het rauwe Mama Weer All Crazee Now en het slepende I Can’t Hold On, iedereen begon meteen mee te bewegen. Sign of the Times en Love’s a Bitch toonden de veelzijdigheid van hun live-sound, maar het was pas bij Thunderbird, The Wild and the Young en de opzwepende Let’s Get Crazy dat de zaal echt losbarstte. Toen Quiet Riot uiteindelijk Cum On Feel the Noize en het onvermijdelijke Metal Health (Bang Your Head) inzette, was het alsof je een tijdreis maakte naar de dagen dat rockarena’s vol stonden, iedereen schreeuwde, headbangde en voelde zich even weer 20.
Niet lang daarna betrad een andere glamrock-legende het podium: Stephen Pearcy, vergezeld van de virtuoze Warren DeMartini, terug om de iconische nummers van Ratt te vieren. Van het moment dat Wanted Man begon te dreunen, wist je dat dit geen standaard tribute-show was, dit was rock op z’n puurst. Walking the Dog bracht een funky, bijna ondeugende groove naar de zaal, waarna I Want a Woman en I’m Insane het tempo verder opvoerden. Elk nummer voelde alsof het opnieuw werd geboren in dat theater: Lovin’ You’s a Dirty Job had een swagger waarmee je vanzelf mee bewoog, Way Cool Jr. gleed over het publiek als een slepende zonsondergang, en Givin’ Yourself Away gooide riffs door de lucht waar je kippenvel van kreeg. Toen de eerste tonen van Round and Round voor de encore inzetten, steeg een collectieve herkenning en herkenbare adrenaline op, dit was niet alleen nostalgie, dit was rockgeschiedenis die opnieuw tot leven kwam.
Beide shows samen maakten van die avond een onvergetelijk rockfeest: van duistere riffs en vertrouwde refrains tot pure showmanship, en overal voelde je de energie van artiesten die niet alleen muziek speelden, maar hun legacy vierden in de stad waar alles groter moet zijn dan ooit.
Wat dit weekend misschien nog wel het meest bijzonder maakte, was de sfeer in en rondom het hotel. Het Virgin Hotel voelde geen moment als een gewone verblijfplaats, maar als een levende KISS-wereld waarin alles en iedereen onderdeel werd van het evenement. Vanaf het vroege ochtenduur tot diep in de nacht liep je fans tegen het lijf, sommigen subtiel in bandshirts, anderen volledig uitgedost in make-up, studs en laarzen alsof ze zo het podium op konden stappen. Het voelde nergens overdreven; het hoorde er gewoon bij. Niemand keek vreemd op als iemand met volledige Starchild- of Demon-make-up aan de ontbijttafel zat.
Overal gebeurde wel iets. Kleine optredens, signeersessies, panels, onverwachte ontmoetingen in de gangen of bij de bar, het programma liep naadloos over in spontane momenten. Juist die combinatie maakte het weekend zo intens. Je hoefde nooit ver te lopen om iets bijzonders mee te maken. Zelfs een simpele koffiepauze kon ineens veranderen in een gesprek met een muzikant of een fan die al vele KISS concerten en Kruises had meegemaakt.
Zoals bij elke Kruise werden we ook dit keer verwend met gifts die het gevoel versterkten dat je onderdeel was van iets exclusiefs. De pasjes, een gesigneerde poster, buttons en andere souvenirs kregen meteen een vaste plek in de tas. Het zijn misschien kleine dingen, maar ze dragen herinneringen in zich. Natuurlijk konden we het ook niet laten om de merchandise-stands af te struinen en een paar nieuwe T-shirts toe te voegen aan mijn inmiddels flink gegroeide KISS-shirtscollectie. Sommige items móést je gewoon hebben, al was het maar omdat je later bij het dragen meteen weer terug bent in Vegas.
Voor Silvy en mij kreeg het weekend nog een extra dimensie doordat we een mediapas hadden. We mochten verslag doen voor Aardschok, en dat gaf toegang tot plekken waar je normaal niet zomaar komt. Het voelde bijzonder om vanuit dat perspectief mee te mogen kijken, om net wat dichter bij het podium te staan of een andere hoek van de zaal te zien. Die toegang leverde niet alleen mooie foto’s op, maar ook momenten waarop je even stilstaat en beseft hoe uniek dit alles eigenlijk is.
Het hotel ademde dat hele weekend een gevoel van vrijheid, verbondenheid en pure rock ’n roll. Iedereen was daar met hetzelfde doel: vieren, herinneringen maken en onderdeel zijn van iets dat groter voelt dan een paar dagen muziek. Het was een bubbel waar je niet uit wilde stappen en waarvan je hoopt dat je er nog vaak naar terug kunt keren. Maar goed KISS en de fans worden ouder dus hoe vaak gaan we dit soort momenten nog beleven met z’n allen?
Naast de livemuziek boden de panels en speciale activiteiten misschien wel de meest verrassende en persoonlijke momenten van het weekend. Ze gaven een kijkje achter de schermen en lieten zien hoe veelzijdig de wereld rondom KISS eigenlijk is. Een van de drukst bezochte en meest besproken sessies was zonder twijfel Ask Doc, waarin bandmanager Doc McGhee vrijuit vragen beantwoordde. Het ging niet alleen over logistiek, tours en zakelijke beslissingen, maar vooral over de toekomst van KISS. Doc sprak open, soms cryptisch maar altijd met overtuiging, over hoe de band als merk en als erfgoed blijft voortbestaan. Dit band is dan wel gestopt met touren, maar zeker niet met bestaan. Het voelde alsof we getuige waren van een overgangsfase, waarin respect voor het verleden hand in hand gaat met nieuwe vormen.
Een totaal andere, maar minstens zo memorabele ervaring was Cooking with Paul Stanley. In een setting die eerder deed denken aan een kookprogramma dan aan een rockevent, liet Paul een ontspannen en humoristische kant van zichzelf zien. Terwijl hij kookte, vertelde hij verhalen over creativiteit, discipline en het belang van balans in het leven. Hij sprak met dezelfde passie over schilderen, koken en muziek, en maakte duidelijk dat creativiteit voor hem geen schakelaar is die je aan of uit zet, maar een levenshouding. Het publiek hing aan zijn lippen, niet omdat hij een rockster was, maar omdat hij oprecht en toegankelijk overkwam.
Daartegenover stond Pic Throwing with Gene Simmons, een activiteit die precies dat rauwe randje had dat je van Gene verwacht. Met zijn kenmerkende bravoure en droge humor maakte hij er een spektakel van, waarbij hij plectrums het publiek in gooide en ondertussen anekdotes deelde over het podiumleven, discipline en zakendoen. Het was typisch Gene: groter dan het leven, licht provocerend, maar ook verrassend scherp. Zelfs in zo’n ogenschijnlijk luchtige activiteit wist hij een boodschap te verwerken over focus, inzet en het benutten van kansen.
Deze panels en activiteiten gaven het weekend extra diepte. Ze lieten zien dat KISS meer is dan muziek alleen. Het zijn persoonlijkheden, verhalen, ideeën en een voortdurende dialoog met hun fans. Juist die momenten, waarop het tempo even lager lag en de afstand tussen band en publiek kleiner werd, maakten de KISS Kruise Land-Locked tot een ervaring die veel verder ging dan een reeks optredens.
Wat dit weekend misschien nog wel meer kleur gaf dan de muziek zelf, was het publiek. Overal zag je passie, historie en pure liefde voor rock samenkomen. Fans uit alle hoeken van de wereld, sommigen volledig in make-up, anderen in doorleefde tourshirts, maar allemaal met dezelfde glinstering in de ogen. Het voelde als één grote gemeenschap waarin niemand zich hoefde uit te leggen. Iedereen sprak dezelfde taal: die van KISS en alles wat daaromheen leeft.
Die energie kwam perfect samen tijdens het optreden van Kuarantine in het Virgin Hotel. Vanaf het moment dat ze losbarstten met nummers als I just wanna en Heaven’s o n fire stond de zaal direct op scherp. De band speelde strak en met zichtbaar plezier, waarbij klassiekers als Who wants to be lonely en Domino moeiteloos werden meegezongen door het publiek. Het slot met Turn onm the night maakte het feest compleet; dit was geen tribute die netjes naspeelde, maar een eerbetoon vol overtuiging en energie.
Later die avond veranderde de sfeer toen Sebastian Bach het podium betrad. Waar Kuarantine vooral collectieve euforie bracht, was Sebastian pure intensiteit. Met Slave to the Grind zette hij meteen de toon: rauw, krachtig en compromisloos. Zijn stem sneed nog altijd moeiteloos door de zaal, en bij nummers als Big Guns en Piece of Me voelde je hoe diep deze muziek nog steeds bij het publiek zit. Het tempo ging iets omlaag bij 18 and Life, een moment waarop de zaal zichtbaar meeleefde en meezong, voordat I Remember You zorgde voor een bijna nostalgische stilte, gevolgd door luid applaus. Met Youth Gone Wild als explosieve afsluiter stond iedereen weer recht, vuisten in de lucht, volledig meegezogen in de energie van het moment.
Deze avond liet perfect zien waar KISS Kruise Land-Locked in Vegas om draaide. Niet alleen om grote namen of herinneringen aan vroeger, maar om het samen beleven van muziek die nog steeds leeft. In het Virgin Hotel kwam alles samen: het publiek, de bands, de geschiedenis en de passie. Rock ’n roll was hier geen verleden tijd, het was springlevend.
KISS
Zaterdagavond draaide alles om één ding: KISS. Toen vooraf werd aangekondigd dat ze “eventjes iets zouden spelen voor de KISS Army, die dit jaar vijftig jaar bestaat”, temperde dat eerlijk gezegd de verwachtingen. Het klonk bijna bescheiden, alsof we rekening moesten houden met een korte, symbolische set. Maar al bij het opkomen werd duidelijk dat KISS andere plannen had. Zonder make-up, maar met een prachtig aangekleed podium, stond daar geen uitgeklede versie van de band, maar een zelfverzekerde, ervaren rockmachine. Vanaf de eerste noten was de intentie helder: dit werd een volwaardig KISS-concert, strak gespeeld en met zichtbaar plezier. De energie was meteen voelbaar in de zaal, die van begin tot eind volledig achter de band stond. De set voelde als een eerbetoon aan de hele KISS-geschiedenis, met nummers die naadloos in elkaar overliepen. Klassiekers als Detroit Rock City en Shout It Out Loud zetten de toon en werden massaal meegezongen. Het publiek reageerde uitzinnig toen Cold Gin en Deuce volgden, nummers die hun kracht juist bewijzen door eenvoud en groove. Ook War Machine klonk indrukwekkend zwaar, waarbij het ontbreken van make-up geen seconde gemist werd, integendeel, de focus lag volledig op de muziek.
Halverwege de show was er ruimte voor dynamiek en emotie. Calling Dr. Love en Lick It Up zorgden voor herkenning en beweging, terwijl Heaven’s on Fire de zaal liet gloeien. De band speelde met overtuiging en scherpte, alsof ze iets te bewijzen hadden, niet aan het publiek, maar misschien vooral aan zichzelf. Dit was KISS die liet zien dat ze ook zonder schmink overeind blijven. Het slotstuk liet niets te wensen over. Do you love me bracht een golf van collectieve euforie teweeg, waarna Lick it up en Rock and Roll All Nite de avond definitief verzegelden. De zaal veranderde in één groot koor, handen in de lucht, gezichten vol ongeloof en blijdschap.
Wat deze show zo bijzonder maakte, was niet alleen de setlist of het decor, maar het gevoel dat ervan uitging. Dit was geen nostalgisch optreden, geen verplicht nummer voor een jubileum. Dit was KISS die met kracht, plezier en overtuiging liet horen waarom de KISS Army na vijftig jaar nog steeds springlevend is. Een show die verwachtingen niet alleen overtrof, maar compleet herschreef. Zaterdagavond bewees dat KISS misschien verandert, maar nooit aan kracht inboet. Geen make-up, geen poespas, alleen muziek, historie en pure rock ’n roll. En dat was meer dan genoeg.
Tussen alle livemuziek door boden de panelsessies waardevolle momenten van verdieping en ontspanning, waarbij de afstand tussen band en publiek bijna volledig verdween. De sessie met Pophouse gaf een interessant inkijkje in hoe de nalatenschap van KISS wordt bewaakt en verder ontwikkeld. Er werd gesproken over visie, erfgoed en toekomst, maar altijd met respect voor het verleden en voor de fans. Het voelde minder als een zakelijke presentatie en meer als een open gesprek, waarin duidelijk werd dat KISS niet zomaar een band is, maar een cultureel fenomeen dat zorgvuldig wordt gekoesterd.
Het panel met Bruce Kulick was persoonlijker en muzikaal gedreven. Bruce vertelde ontspannen over zijn jaren bij KISS, het schrijfproces, het tourleven en de manier waarop die periode hem als muzikant heeft gevormd. Zijn verhalen waren warm, eerlijk en soms verrassend nuchter. Je voelde aan alles dat hij met trots terugkijkt, zonder vast te blijven hangen in nostalgie. Voor luchtigheid en interactie zorgde Name That Tune met Tommy Thayer en Eric Singer. Wat begon als een spelletje, groeide uit tot een vrolijk en chaotisch moment waarin humor, competitie en fan-kennis samenkwamen. Fragmenten van nummers, snelle reacties uit het publiek en de ontspannen dynamiek tussen Tommy en Eric zorgden voor veel gelach. Het was precies zo’n sessie die laat zien hoe goed zij de verbinding met de fans aanvoelen.
De muzikale omlijsting werd compleet gemaakt door Mr. Speed, een coverband die bekendstaat om hun eerbetoon aan KISS. Hun optreden voelde vertrouwd en energiek, alsof je even terugging naar een clubshow uit de beginjaren. Ze speelden met respect voor het origineel, maar met genoeg eigen energie om het levendig te houden. Het publiek ging er moeiteloos in mee, zingend en lachend, alsof dit optreden net zo goed onderdeel was van het grotere KISS-verhaal.
Natuurlijk was er ook het fotomoment met KISS, een van die momenten die je eigenlijk niet goed kunt relativeren tot je er zelf staat. Een snelle telling maakte duidelijk hoe exclusief dit onderdeel van het weekend was: naar schatting niet veel meer dan zo’n 150 mensen kregen de kans om met “mijn” helden op de foto te gaan. Dat besef gaf het moment extra gewicht. Geen lange wachttijden, geen massaproductie, maar een kort, intens en bijna onwerkelijk ogenblik waarin alles samenkomt waar je als fan al jaren mee leeft. De exclusieve pakketten die dit mogelijk maakten waren dan ook in no-time uitverkocht. Het voelde als een voorrecht om hierbij te mogen zijn, een herinnering die niet draait om de foto zelf, maar om het gevoel dat je even letterlijk oog in oog stond met de band die zoveel betekend heeft, en nog steeds betekent.
Zondag stond in het teken van de KISS Q&A, een vast en geliefd onderdeel dat iedereen die ooit een Kruise heeft meegemaakt meteen herkent. Zoals altijd was het een perfecte mix van humor en inhoud. Er werd veel gelachen, vooral om de droge opmerkingen, de onderlinge plaagstootjes en de soms onverwachte antwoorden maar tegelijkertijd kwamen er ook weer nieuwe verhalen en inzichten voorbij. Juist dat maakt deze sessies zo interessant: zelfs na al die jaren weten Paul, Gene, Tommy en Eric nog steeds details en anekdotes te delen die je niet eerder hebt gehoord. Het voelde vertrouwd, maar nooit routineus. Een moment waarop de band zichzelf laat zien zoals ze zijn, ontspannen en scherp, en waarin de band met de fans opnieuw wordt bevestigd.
De zondagavond kreeg een bijzonder emotionele lading toen Bruce Kulick het podium betrad, een muzikant die zonder twijfel tot de meest geliefde figuren binnen de KISS-geschiedenis behoort. Voor veel fans en daar hoor ik zelf zeker bij, was dit misschien wel de sterkste KISS-line-up die de band ooit heeft gehad. Bruce straalt rust, klasse en muzikaliteit uit, en dat voel je vanaf de eerste noot. Samen met Brent Fitz op drums en de werkelijk fenomenale Todd Kerns op zang en gitaar zette hij een show neer die zowel krachtig als respectvol aanvoelde. Vanaf de opening werd duidelijk dat dit geen vrijblijvend optreden was. Nummers als Unholy en Domino klonken zwaar, strak en overtuigend, met een groove die diep in de zaal doordrong. Todd Kerns gaf de songs extra lading met zijn stem, die moeiteloos schakelde tussen rauw en melodieus, terwijl Bruce met zijn herkenbare, soepele spel alles precies op de juiste plek legde.
Halverwege de set kwam er ruimte voor melodie en emotie, met songs als Tears Are Falling en Heaven’s on Fire, nummers die live nog steeds overeind blijven en herinneren aan een periode waarin KISS muzikaal misschien wel op hun meest uitgebalanceerd was. Het publiek hing aan elke noot, zichtbaar genietend van de kwaliteit en de vanzelfsprekendheid waarmee deze muziek werd gebracht.
Ook het latere KISS-werk kreeg de aandacht die het verdient, met krachtige uitvoeringen van onder andere Crazy Crazy Nights en God Gave Rock ’n Roll to You II, waarbij de zaal moeiteloos meezong. Het voelde niet als nostalgie om de nostalgie, maar als een viering van muziek die tijdloos is gebleken. Wat deze show zo bijzonder maakte, was de oprechte chemie op het podium. Geen ego’s, geen haast, alleen muzikanten die zichtbaar plezier hadden en precies wisten waarom deze nummers nog altijd zoveel betekenen. Bruce Kulick bewees opnieuw waarom hij zo diep in de harten van KISS-fans zit. Dit was geen bijprogramma, geen voetnoot in het weekend, dit was een van de absolute hoogtepunten van de zondagavond en een waardige afsluiter van een onvergetelijk KISS-weekend in Las Vegas.
Tussen alle muziek, ontmoetingen en nachten die moeiteloos in ochtenden overgingen, was er ook tijd om gewoon te wandelen. The Sphere, van buitenaf is het een bijna onwerkelijk bouwwerk. Terwijl je erlangs loopt, voel je je klein; de immense ronde vorm domineert de skyline alsof er een nieuwe planeet boven Las Vegas is geland. De bewegende beelden aan de buitenkant trekken je aandacht zonder dat ze schreeuwen, en ’s avonds lijkt het ding bijna te ademen met licht en kleur. Binnen werd die eerste indruk alleen maar versterkt. Een bezoek aan The Wizard of Oz in The Sphere was ronduit verbluffend. Dit is geen theater zoals je dat kent, dit is een totaalervaring. Het scherm omarmt je volledig, het geluid is zó perfect afgesteld dat het voelt alsof het vanuit de ruimte zelf komt, en elk detail, van fluisterzachte dialogen tot groots orkestgeluid, is haarscherp. Je zit niet te kijken, je zit erin. Het is alsof film, concert en technologie samensmelten tot iets compleet nieuws.
The Sphere is groots, futuristisch en tegelijk verrassend intiem. Het is een plek die laat zien waar entertainment naartoe kan groeien, zonder het gevoel te verliezen. Zelfs in een stad die bekendstaat om extremen en spektakel, weet The Sphere eruit te springen. Wandelen langs dit gebouw en er vervolgens een voorstelling meemaken voelde als een kleine reis naar de toekomst een indrukwekkend contrast met de rockgeschiedenis die we datzelfde weekend vierden.
Metal Blade Museum
Het Metal Blade Museum was een onverwachte parel. Een eerbetoon aan decennia metalgeschiedenis, vol instrumenten, posters, foto’s en memorabilia. Een plek waar je voelt dat muziek niet alleen wordt gemaakt, maar ook wordt geleefd.
De derde dag van het KISS-weekend bracht nog meer intensiteit. Bruce Kulick trad op met een band die technisch zo sterk was dat je bijna vergat dat je niet in een stadion stond. Eric Singer bracht een drumsolo die je nog lang in je borstkas voelde nagalmen. Tommy Thayer verscheen voor Q&A’s waarin hij fans openhartig meenam in zijn ervaringen en uitdagingen. Zelfs Doc McGhee, de bandmanager, kwam langs om backstageverhalen te delen die je normaal alleen in documentaires hoort. Het meest bijzondere was misschien wel hoe persoonlijk het allemaal aanvoelde. Alsof de afstand tussen artiest en fan tot nul werd gereduceerd.
Aan het einde van het weekend, toen de lichten langzaam doofden, de merch-stands werden afgebroken en fans met schorre stemmen afscheid van elkaar namen, voelde het alsof een bijzondere bubbel uiteenspatte. De KISS Kruise Land-Locked was geen evenement. Het was een wereld. Een tijdelijke wereld waarin rock, gemeenschap, humor, nostalgie en Vegas-chaos perfect samenkwamen.
Toen ik weer buiten stond, omringd door neon, F1-hekken en taxi’s die ongeduldig toeterden, merkte ik dat ik iets meedroeg dat dieper ging dan alleen een weekend vol muziek. Het was het gevoel deel te hebben uitgemaakt van iets dat groter is dan jezelf, iets dat al vijftig jaar bestaat en nog steeds leeft, ademt en mensen samenbrengt.
Las Vegas was dit keer meer dan een stad. Het was het decor van een avontuur dat ik nooit meer vergeet. En KISS? Die bewezen opnieuw dat ze niet alleen muziek maken, maar herinneringen creëren die nooit vervagen.
Ook eens op (muziek) avontuur in Las Vegas of een andere unieke rondreis door Amerika? Welkom op het Never Stop Travelling kantoor op je/jullie plannen eens door te spreken!
Recente reacties